Wat doet angst met een lichaam? <\/p>\n
We're pretty fuckin' far from okay<\/em> is de derde (en dus laatste) episode van ‘de triptiek van het extatische lichaam’ die Voetvolk inzette met It’s going to get worse and worse and worse, my friend <\/em>(2012) en al eerder aanvulde met AH\/HA<\/em> (2014): voorstellingen die het gezelschap op de (internationale) kaart hebben gezet.<\/p>\n Het uitgangspunt van de voorstelling is de concrete fysiologische impact van angst. In We’re pretty fuckin’ far from okay <\/em>wordt de angst als biologisch fenomeen onderzocht, niet als sociaal-cultureel verschijnsel. Niet als aangeleerd gedrag, maar als evolutionair gegroeid antwoord op de vraag “vechten, vluchten of bevriezen?” In We're pretty fuckin' far from okay<\/em> staat nature boven nurture – al zijn die twee elkaars voedende vijanden.<\/p>\n Dansers Lisbeth Gruwez en Nicolas Vladyslav zoomen in op wat angst met een lichaam doet: ze annexeren de beklemde blik, de versnelde hartslag, de opgedreven ademhaling. Angst is volgens hen een lichaam in vervoering, herleid tot zijn instincten.<\/p>\n Maarten Van Cauwenberghe wendt op zijn beurt het wisselvallige ademhalingspatroon van de performers aan als het fundament van zijn soundscape, die zowel spanning als rust creëert – en niet zelden tegelijk.<\/p>\n<\/p>\n<\/p>\n<\/p>\n<\/p>\n