Frankrijk, september 1940. De 49-jarige ingenieur Henri Marre (Swann Arlaud, Anatomie d’une chute) arriveert alleen in Vichy. Zonder connecties probeert hij een plaats te veroveren binnen het nieuwe regime. In zijn koffer zit Notre salut, een zelfgeschreven politiek manuscript dat hij koste wat kost gepubliceerd wil krijgen. Henri beweert Frankrijk van de ondergang te willen redden, maar gaandeweg wordt duidelijk dat hij vooral zichzelf probeert te redden.

Regisseur Emmanuel Marre (Rien à foutre) vond de inspiratie voor de film in zo’n 300 brieven van zijn eigen grootouders. In plaats van zijn familiegeschiedenis te idealiseren, schetst hij een vlijmscherp portret van een man die zijn overtuigingen vooral laat bepalen door wat hem op dat moment het beste uitkomt. Opportunisme wordt in oorlogstijd al snel collaboratie. Marre giet dit alles in een verrassend speelse vorm: een oorlogsdrama dat Hannah Arendts banaliteit van het kwaad in zijn onversneden alledaagsheid toont in een mix tussen “The office” en “The Zone of Interest“. Notre salut ging in wereldpremière op het filmfestival van Cannes, waar Marre de prijs voor Beste Scenario won.