“In onze residentie in BUDA willen we graag het einde van onze voorstelling All Watched Over by Machines of Loving Grace maken, om te weten te komen wat het midden zou kunnen zijn. We werken onze scenografie verder uit, bestaande uit onder meer een dampende kabelrivier en heuvels van balletvloer. Benne Dousselaere werkt verder aan het geluidsontwerp, gebaseerd op California Dreamin’ van The Mamas & the Papas, We’re Lost in Music van Sister Sledge en At Last I Am Free van CHIC. Met de performers onderzoeken we een performativiteit waarbij het eigen lichaam een vessel is voor uiteenlopende niet-menselijke intelligenties.”

Website

Bosse Provoost (BE) & Ezra Veldhuis (NL)

Ezra Veldhuis en Bosse Provoost verkennen sinds 2018 samen het grensgebied tussen theater, performance en installatiekunst. Hun werk wordt gekenmerkt door een fascinatie voor licht, ruimte en scenografie.
Door middel van composities van lichtverschuivingen, geluidsfragmenten en stiltes creëren ze steeds veranderende ruimtes die bevolkt worden door halfmenselijk ogende figuren. Theaterruimtes worden omgevormd tot ‘omgevingen’, waarin metatheatrale en ecosystemische logica’s uiteenlopen.

Poëzie ligt niet alleen aan de basis van het grootste deel van hun werk (Celan, Christensen, Brautigan…), de voorstellingen zijn ook opgebouwd volgens poëtische principes en kunnen worden gelezen als scenische gedichten.
Tussen 2017 en 2021 creëerden ze de voorstellingen Matisklo (2018), SUN-SET (2020) en Indoor Weather (2021) in het Toneelhuis.

Momenteel wordt de artistieke praktijk van Ezra Veldhuis en Bosse Provoost ondersteund door Hiros.
Hun eerste werk met Hiros was All Watched Over by Machines of Loving Grace (2023), de enscenering van een idyllisch/dystopische “cybernetische weide”, zoals bedacht in een gelijknamig gedicht van Richard Brautigan.