Hoe kunnen we weer aansluiting vinden bij choreografische abstractie, niet door deze onder de knie te krijgen of getrouw na te bootsen, maar door ons erin te verplaatsen met onze moderne instrumenten – gevoelige, veranderlijke lichamen – om, via de beperkingen van verveling, herhaling en leren, nieuwe vormen van aanwezigheid en spel te verkennen? Als een kruising tussen affect, pedagogie en abstractie onderzoekt Fusty hoe de rigide kaders van institutioneel onderwijs, de abstracte gebaren die we hebben geërfd van de postmoderne dans en de emotionele intensiteit van duistere esthetiek (doom, metal, goth) onze innerlijke toestanden en onze lichamen vormgeven. Door deze choreografische elementen opnieuw te bekijken vanuit verveling, herhaling en onbepaaldheid, stellen Garance Debert en Max Ricat de vraag wat het betekent om te leren, te voelen en te bewegen binnen een gecodificeerd systeem – tussen extreme ernst en latente absurditeit.

Bij BUDA starten ze de tweede onderzoeksfase van FUSTY.

Max Ricat (FR/BE) & Garance Debert (FR/BE)

Max Ricat en Garance Debert leerden elkaar kennen tijdens hun studie aan het CNDC in Angers, waar ze veel tijd doorbrachten met het uitvoeren van Cunningham-lessen, zoals de robotachtige training van een virtuoze danser van de leegte. Sindsdien zijn ze blijven samenwerken, eerst bij het CNDC aan Garance’s Mathématiques Capillaires (2018), Max’s Middle Age (2019) en hun kenmerkende vierhandige stuk UFTO (2019). In Brussel blijft Max samen met Garance optreden, zoals in Mime = Mème in 2022 en Apparemment à Louer in 2023.